ProbablyMonsters imzasını taşıyan Crimson Moon, bizi karanlık ve kasvetli bir fantezi dünyasına davet eden, Soulslike dövüş mekaniklerini roguelite ilerleyiş yapısıyla harmanlayan 14 dolarlık bir co-op ARPG yapımı. Oyunda; iblislerin, hortlakların ve vampirlerin istilasına uğramış Gildenarch şehrini kurtarmak adına yola çıkan yarı insan yarı melek bir Nephilim savaşçısını kontrol ediyoruz. Tek başımıza ya da bir arkadaşımızla yan yana oynayabildiğimiz bu macerada temel amacımız, sokaklardaki yaratık dalgalarını temizlemek, bölüm sonu canavarlarını devirmek ve elde ettiğimiz ganimetleri kutsayarak ana üssümüze taşımak.
Crimson Moon oyununun dövüş omurgası doğrudan Dark Souls ve Bloodborne gibi klasikleri andırıyor; hafif ve ağır saldırılar, kaçınma süzülmeleri, blok yapma ve zamanlamaya dayalı savuşturma mekanikleri merkezde duruyor. Bunun yanında, son dönemde karşılaştığımız Thymesia, AI LIMIT ve Code Vein gibi tempolu Soulslike alternatiflerinin yanı sıra Onimusha serisinin atmosferik izlerini de bu yapımda hissetmek mümkün. Ancak Crimson Moon, katı bir Soulslike olmaktan ziyade öldüğümüzde tüm ilerlemeyi sıfırlamayan, kazanılan altın ve ekipmanlarla sonraki turları kolaylaştıran daha bağışlayıcı bir roguelite döngüsü kuruyor.
Hikaye tarafında Crimson Moon bizi çok derin bir anlatının içine çekmiyor. Anlatılanlara göre geçmişte iyilik ve kötülük arasında yaşanan yıkıcı savaşta insanlık çaresiz kalıp meleklerle soyunu birleştirmek zorunda kalıyor ve Nephilim ırkı doğuyor. Ancak bu kutsal kökenimiz aynı zamanda bir lanete dönüşüyor ve Kilise tarafından zincirlenerek kötülükle savaşmaya mahkûm ediliyoruz.
Şehir merkezinde yer alan devasa katedralimiz, tüccarlar, demirci ve savaş masasıyla birlikte sığınağımız haline geliyor; hatta bu katedral adeta bir gotik kilise ile Las Vegas kumarhanesinin birleşimi gibi detaylı tasarlanmış. Ne var ki hikaye anlatımı çoğunlukla etrafa saçılmış lore nesneleri ve kısa NPC diyaloglarıyla sınırlı kalıyor. Ana senaryo 6-8 saat içinde tamamlanabiliyor ve anlatı katmanı oyuncuyu motive etmekten ziyade aksiyon için basit bir zemin oluşturuyor.
Oynanışın kalbinde yer alan dövüşler tempolu ve kanlı infaz animasyonlarıyla dikkat çekiyor. Nephilim formumuza dönüştüğümüzde kazandığımız geçici dokunulmazlık ve muazzam güç artışı, zorlu patron dövüşlerinde adeta bir hile kodu hissi yaratıyor. Ancak dövüşlerin hissiyatı zaman zaman biraz yüzücü kalabiliyor; savuşturma zamanlamaları kusursuz bir tok vuruş hissi vermekten uzak kalıyor. Ayrıca oyundaki zıplama mekaniği ve platform elementleri oldukça eğreti duruyor.
Ekipman sistemi ise oyunun en parlak yönlerinden biri; bulduğumuz zırh ve silahlar karakterimizin görünümünü anında değiştiriyor. Bölüm aralarında seçtiğimiz ve üzerimizde biriken Boon isimli pasif ve aktif yetenekler sayesinde farklı yaklaşımlar geliştirebiliyoruz. Yine de silah yelpazesinin birkaç tek elli ve çift elli yakın dövüş silahıyla sınırlı kalması, büyücü veya menzilli sınıf gibi tamamen farklı dövüş rollerinin oluşmasını engelliyor Crimson Moon içerisinde.
Eşli oyuncu modunda eşyaların oyunculara özel olmayıp ortak düşmesi, oyuncuları birbirlerinin dizilimlerine dikkat etmeye ve farklı uzmanlaşmalara gitmeye teşvik ediyor. Fakat oyunun öğretici tarafı adeta yok gibi. Oyuncuya mekaniklerin nasıl çalıştığı, ekipmanların nasıl saklandığı veya görev esnasında dizilim değiştirilemeyeceği gibi kritik kısıtlamalar hiçbir şekilde anlatılmıyor. Crimson Moon oyununun en büyük kabusu ise şüphesiz kamera sistemi. Kilitlenme mekanizmasını kullandığınızda, özellikle dar alanlarda veya büyük düşmanlara karşı kamera duvarların içine giriyor, yere yapışıyor veya görüş açınızı tamamen kapatıyor.
Soulslike gibi milisaniyelerin önemli olduğu bir oyunda bu durum doğrudan ölümlere yol açıyor. Teknik tarafta da ciddi pürüzler var; eşli oyunda bağlantı kopması sonucu karakter silinmeleri, çökme sorunları, merdiven etrafında siyah ekran hataları ve boss dövüşlerindeki kilitlenmeler oyuncuları çileden çıkarıyor. Çıkışta klavye tuş atama seçeneğinin bulunmaması da eleştirilmişti, ancak yapımcılar bunu güncellemeyle düzeltmeye başladı.
Crimson Moon içerisinde Unreal Engine ile hazırlanan görseller ve kasvetli gotik ortamlar ilk bakışta etkileyici dursa da, bölümlerin ve düşman tasarımlarının sürekli kendini tekrar etmesi bir süre sonra görsel bir monotonluk yaratıyor. Christopher Wilson imzalı müzikler orkestral ve korosal ezgileri heavy metal gitarlarıyla birleştirerek atmosferi desteklese de, silah vurma seslerinin jenerik bir ding sesinden ibaret kalması ses tasarımını zayıflatıyor. 14 dolarlık uygun fiyatı, oyunun sunduğu potansiyel ile taşıdığı pürüzlerin net bir özeti durumunda.
Crimson Moon, arkadaşınızla birlikte girip zindan temizleyeceğiniz, ganimet toplayıp farklı dizilimler deneyeceğiniz eğlenceli ve erişilebilir bir roguelite Soulslike. Ancak kötü kamera açıları, sığ hikaye anlatımı, kısıtlı silah yelpazesi ve sinir bozucu teknik hatalar, oyunun harika bir yapım olmasının önüne geçiyor. Eğer geliştirici ekip, kamera sorunlarını ve bağlantı hatalarını yamalarla çözerse, indirim dönemlerinde şans verilebilecek keyifli bir bağımsız alternatif olarak öne çıkabilir.
